මෙලොව සිටි තැනැත්තාට පරලොවක් ඇත යනුවෙන් විශ්වාස කිරීම මෙම සම්මාදිට්ඨියයි. ඉන් අදහස් කරන්නේ මරණයත් සමඟ ජීවිතය අවසන් නොවන බවත්, කර්මානුරූපව නැවත උපදින බවත් පිළිගැනීමයි. එය උදාර වූ සම්මාදිට්ඨියකි.
6..අත්ථි සුකටදුක්කටානං කම්මානං ඵලං විපාකෝ:
කුසල අකුසල කර්මයන්ගේ විපාක ඇතැයි පිළිගැනීම සම්මාදිට්ඨියකි. කුසලය, අකුසලය නොපිළිගන්නෝ බොහෝ පාප ධර්මයන් රැස් කර ගනිති. කුසල අකුසල කර්මයන් සහ ඒවායේ විපාක පිළිගැනීම නිසා සත්ත්වයා සුචරිතවත් බවට පත් වෙති. තථාගතයන් වහන්සේ විසින් කුසල අකුසල කර්මයන් පිළිබඳව දේශනා කරන ලද්දේ මිනිසා බය කොට සුචරිතයෙහි යෙදවීම පිණිස නොවේ; කර්මය සහ කර්ම විපාක යනු ලෝකයෙහි පවතින සත්ය වූ දෙයකි. එය ලෝක සත්ත්වයාට අවබෝධ කරවාදීම පිණිසම තථාගතයන් වහන්සේ කර්මය හා කර්ම විපාක ගැන දේශනා කළහ. එම දේශනාවන් අසා සත්ත්වයෝ අකුසලයට බයවී අකුසලයෙන් ඉවත් වෙති. ´ කුසල ධර්මයන්හි බහුල කොට යෙදෙති•