කුසල ධර්මයන් කිරීමට වීර්යය තිබිය යුතුමය. කුසලයක් කරන විට ඒ සමඟ යෙදෙන වීර්යය කිසිවිටෙකත් අත නොහැරිය යුතුය. වීර්යය අතහැර දැමීම හෙවත් බැහැර කිරීම ප්රමාදී වීමකි. ආරම්භයේ සිට අවසානය දක්වාම තමා විසින් පටන් ගන්නා ලද වීර්යය දියුණු කරමින් ඉදිරියට පවත්වාගෙන යාම අප්රමාදී වීමකි.
අනාසේවනතා, අභාවනා, අබහුලීකම්මං (කුසලය ඇසුරු නොකිරීම, වර්ධනය නොකිරීම සහ බහුල වශයෙන් පුරුදු නොකිරීම):
කුසලය ඇසුරු නොකිරීම, කුසලය වර්ධනය නොකිරීම සහ කුසලය බහුල වශයෙන් පුරුදු නොකිරීම ප්රමාදී වීමකි. කුසලය ඇසුරු කරගෙන ජීවත් වීම, කුසලය වර්ධනය කර ගැනීම සහ කුසලය බහුල වශයෙන් පුරුදු කිරීම අප්රමාදී වීමකි.
අනදිට්ඨානං, අනනුයෝගෝ, පමාදෝ (නොපිහිටීම, නොයෙදීම, ප්රමාදය):
කුසල් කිරීමේදී එම කුසල ධර්මය තුළ පිහිටා සිටිය යුතුය; හෙවත් කුසලය තුළම තමාගේ සිත පවත්වා ගත යුතුය. කුසලය තුළ නොපිහිටන්නේ නම් එය ප්රමාදයකි.
කුසල් කරන තැනැත්තා කුසලය තුළ මනාකොට යෙදිය යුතුය. නැවත නැවත කුසලය තුළ නොයෙදෙන්නේ නම් එය ප්රමාදයකි. කුසල් කරන සෑම මොහොතකදීම සති අවිප්පවාසයෙන්, හෙවත් සිහියෙන් තොර නොවී, සිහියෙන් යුතුවම එය කළ යුතුය. සිහියෙන් තොරවීම ප්රමාදයකි. මේ අනුව, අප්රමාදී වීමට නම් කුසලය තුළ පිහිටා සිටීම, කුසලයෙහි මනා කොට යෙදීම සහ සිහියෙන් යුතුව කුසල් කිරීම නම් වූ අප්රමාදය අනිවාර්යයෙන්ම තිබිය යුතුමය.
අප්පමාදෝ අමතපදං - පමාදෝ මච්චුනෝ පදං
අප්පමත්තා න මීයන්ති - යේ පමත්තා යථා මතා
පරිවර්තනය හා අර්ථ විග්රහය:
අප්පමාදෝ අමතපදං: අප්රමාදී වීම හෙවත් නිරන්තර සිහියෙන් යුතුව කටයුතු කිරීම නිර්වාණයට හෙවත් අමෘත පදයට මාර්ගයයි.
පමාදෝ මච්චුනෝ පදං: ප්රමාදී වීම හෙවත් සිහියෙන් තොරව කටයුතු කිරීම මරණයට හෙවත් සංසාරික ගමනේ විපතට මාවතයි.
අප්පමත්තා න මීයන්ති: අප්රමාදී වූවෝ (නිවන අවබෝධ කරගන්නා බැවින්) සංසාරික වශයෙන් මිය නොයති.
යේ පමත්තා යථා මතා: ප්රමාදී වූ පුද්ගලයෝ ජීවත්ව සිටිය ද මළවුන් මෙනි (ධර්ම මාර්ගයෙන් බැහැරව සිටින බැවින්)