යම්කිසි කෙනෙකුට වරදක් කර දඬුවම් ලබන අයෙකු දක්නට ලැබේ. ඔහු මෙසේ සිතයි: "පව් කරන තැනැත්තාට මෙලොවදීම රාජපුරුෂයන් විසින් දඬුවම් පමුණුවනු ලැබේ. මා විසින්ද පාප ක්රියා කරන්නේ නම් රාජපුරුෂයන් විසින් මෙලොවදීම මටත් දඬුවම් පැමිණවිය හැකිය. ඒ නිසා මම ප්රාණඝාතය, සොරකම, කාම මිථ්යාචාරය ආදී පාප ක්රියාවන්ගෙන් වළකින්නෙමි." යනුවෙන් අධිෂ්ඨාන කර ගනී.
එසේම බුද්ධිමත් කෙනෙකු මෙසේ නුවණින් විමසයි: "පාප කර්මයන්ගේ විපාක ඇත. මම කයින් දුසිරිතෙහි හැසිරෙන්නේ නම් එහි විපාක මට මෙලොවදීත් ලැබෙන්නේය, පරලොවදීත් ලැබෙන්නේය. එම නිසා මම කායික පාප ක්රියා නොකරන්නෙමි; වචනයෙන් පාපයෙහි නොහැසිරෙන්නෙමි; මනසින් පාපයෙහි නොහැසිරෙන්නෙමි." එසේ නුවණින් විමසා ත්රිවිධ පාප ක්රියාවන්ගෙන් වැළකී, ඔහු කාය සුචරිතය, වචී සුචරිතය සහ මනෝ සුචරිතය පුරයි. ඒ හේතුවෙන් මරණින් මතු ඔහු සුගතිගාමී වෙයි. මෙසේ නුවණින් සලකා පාප ක්රියාවන්ගෙන් වැළකීම 'අනවජ්ජානි කම්මානී' යනුවෙන් අදහස් කරනු ලබයි.