"පංචහිඛෝ ගහපතිපුත්ත, ඨානයෙහි පුත්තේන පුරත්ථිමා දිසා මාතා පිතරෝ උපට්ඨා තබ්බා."
ගෘහපති පුත්රය, නැගෙනහිර දිසාව වන මවුපියන්ට දරුවා විසින් පස් ආකාරයකින් උපස්ථාන කළ යුතුය.
භතෝ නේ භරිස්සාමි: මවුපියන් පෝෂණය කළ යුතුය. ආහාරපාන ආදිය ලබා දී ඔවුන්ව රැකබලා ගැනීම මින් අදහස් කෙරේ.
කිච්චං නේසං කරිස්සාමි: ඔවුන්ගේ කටයුතු කළ යුතුය. මවුපියන් වෙනුවෙන් කළ යුතු කුදු මහත් කටයුතු ඉටු කිරීම දරුවාගේ යුතුකමකි, වගකීමකි, මෙන්ම පිනකි.
කුලවංසං ඨපේස්සාමි: මවුපියන්ගේ කුල පරම්පරාව ආරක්ෂා කළ යුතුය.
දායාජං පටිපජ්ජිස්සාමි: දායාදය (මවුපිය උරුමය) මනා කොට පරිහරණය කළ යුතුය.
අථ වා පන පෙතානං කාලකතානං දක්ඛිණං අනුප්පදස්සාමි: මවුපියන් මිය පරලොව ගිය පසු දන් දී පින් අනුමෝදන් කළ යුතුය. (සිඟාලෝවාද සූත්රය, දීඝ නිකාය)
මෙසේ පස් ආකාරයකින් මවුපියන් උපස්ථාන කළ යුතු බව බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කළ සේක.
මෙසේ දරුවන් විසින් මවුපියන්ට උපස්ථාන කරන කල්හි මවුපියෝ පස් ආකාරයකින් දරුවාට අනුකම්පා කරති.
පාපා නිවාරෙන්ති...දරුවෝ පාපයෙන් වළක්වති.
කල්යාණේ නිවේසෙන්ති..දරුවන් යහපත් දේ තුළ යොදවති.
සිප්පං සික්ඛාපෙන්ති...ශිල්ප උගන්වති.
පතිරූපේන දාරේන සංයෝජෙන්ති...ගැලපෙන ආවාහ විවාහ කටයුතු කර දෙති.
සමයෙ දායජ්ජං නියාදෙන්ති...සුදුසු කාලයෙහි දායාද පවරා දෙති.
දරුවන් විසින් වසර සියයක් මවුපියන් හිස මත තබාගෙන පෝෂණය කරන ලද්දේ නමුත් මවුපිය ණයින් නිදහස් නොවෙති.
මවුපිය ණයින් නිදහස් වීමට නම් සද්ධාව නැති මවුපියෝ සද්ධාව තුළ පිහිටවිය යුතුය.
දුස්සීල වූ මවුපියෝ සීලය තුළ පිහිටවිය යුතුය.
ධර්මශ්රවණය නොකරන මවුපියෝ ධර්ම ශ්රවණයට යොමු කළ යුතුය.
දන් නොදෙන මවුපියෝ ත්යාග ගුණයෙහි යෙදවිය යුතුය.
ප්රඥාව නැති මවුපියෝ ප්රඥා සම්පත්තියෙහි පිහිටවිය යුතුය.
එසේ කිරීම මවුපියන්ට කරන උපස්ථානයන්ගෙන් අග්රම උපස්ථානය වන්නේය. මවුපිය උපස්ථානය මෙලොව යහපත පිණිස ද පරලොව සුගති සම්පත් ලැබීම පිණිස ද උපකාර වන්නේය එබැවින් මංගල කාරණාවක් යැයි දේශනා කරන ලදී....