සම්බුද්ධ ශාසනය තුළ ප්රඥාව යනු නුවණට නමකි. ධර්මය බොහෝ කොට අසා දැනගෙන තිබීම ප්රඥාව නොවේ; එය බහුශ්රැත බවයි. ධර්මය අසා ඇති පමණින්ම බහුශ්රැත නොවේ. ධර්මානුධර්ම ප්රතිපදාවට අනුව පිළිවෙත් පිරීම බහුශ්රැත බවට අත්යවශ්ය කරුණකි. ඒ බව පෙර සඳහන් කරන ලදී. ප්රඥාව යනු අවබෝධයකි. කර්මය සහ කර්ම ඵලය පිළිබඳ අවබෝධය ප්රඥාවකි. එම ප්රඥාව කම්මස්සකතා ඥානය යන නමින් හඳුන්වනු ලබයි. දසවස්තුක සම්මාදිට්ඨිය යන නමින්ද හඳුන්වනු ලබයි. චතුරාර්ය සත්යය පිළිබඳ අවබෝධය ප්රඥාවකි. එම ප්රඥාව බුද්ධ ශාසනය තුළ පමණක් උපදවා ගැනීමට ලැබෙන ඉතා වටිනා එකකි. අනිත්ය, දුක්ඛ, අනාත්ම යන ත්රිලක්ෂණය පිළිබඳ දැනුමද ප්රඥාවකි. එම ප්රඥාව ප්රඥා ඉන්ද්රිය, ප්රඥා බලය යන නම්වලින් හඳුන්වනු ලබයි.
"පඤ්ඤවා හෝති උදයත්ථගාමිනියා පඤ්ඤාය සමන්නාගතෝ අරියාය නිබ්බේධිකාය සම්මා දුක්ඛක්ඛයගාමිනියා."
පංච උපාදානස්කන්ධයෙහි ඇතිවීම නැතිවීම දකින, ආර්ය වූ, නිර්වේදය පිණිස පවතින්නා වූ, මනාකොට දුක් ගෙවා දමන්නා වූ ප්රඥාවෙන් යුක්ත වෙයි. (සේක සූත්රය)
මෙහි දක්වා ඇත්තේ පංච උපාදානස්කන්ධයෙහි ඇතිවීම නැතිවීම දකින උදයත්ථගාමිනී ප්රඥාවයි. ඉන් අදහස් කරන්නේ අනිත්ය, දුක්ඛ, අනාත්ම යන ත්රිලක්ෂණය පිළිබඳ අවබෝධයයි.
කල්යාණමිත්රයන් ආශ්රය කිරීමද, සද්ධර්ම ශ්රවණය කිරීමද, යෝනිසෝ මනසිකාරයෙහි යෙදීමද, ධර්මානුධර්ම ප්රතිපදාවේ යෙදීමද ප්රඥාව වර්ධනය වීම පිණිස උපකාර වෙයි.