දුක්ඛ, සමුදය, නිරෝධ, මාර්ග යන චතුරාර්ය සත්යය පිළිබඳව අවබෝධ නොවීමයි.
පාලි මූල කොටස:
"තං කිං මඤ්ඤථ භික්ඛවේ, රූපං නිච්චං වා අනිච්චං වාති? අනිච්චං භන්තේ."
මහණෙනි, මේ ගැන කුමක් සිතන්නේද? රූපය නිත්ය හෝ වේද, අනිත්ය හෝ වේද? අනිත්යයි, ස්වාමීනී.
"යං පනානිච්චං දුක්ඛං වා තං සුඛං වාති? දුක්ඛං භන්තේ."
යමක් අනිත්ය නම්, එය දුකක් හෝ වේද, සැපයක් හෝ වේද? දුකයි, ස්වාමීනී.
"යං පනානිච්චං දුක්ඛං විපරිණාමධම්මං, අපි නු තං අනුපාදාය සක්කායදිට්ඨි උප්පජ්ජෙය්යාති ? නෝ හේතං භන්තේ."
(සක්කාය දිට්ඨි සූත්රය - සංයුත්ත නිකාය)
යමක් අනිත්ය නම්, දුක නම්, වෙනස් වන ස්වභාවයෙන් යුක්ත නම්, එය උපාදාන කර නොගන්නේ නම් සක්කාය දිට්ඨිය උපදින්නේද? නැත, ස්වාමීනී.
මෙම දේශනාවට අනුව රූපය අනිත්ය, දුක්ඛ, අනාත්ම වශයෙන් විදර්ශනා වඩන්නේ නම්, "මමය, මගේය, මගේ ආත්මය" යනුවෙන් රූපය උපාදාන කර නොගන්නේ නම්, ඔහුට සක්කාය දිට්ඨිය නූපදින බව සඳහන් කළ හැකිය. මේ ආකාරයට වේදනා, සංඥා, සංඛාර, විඤ්ඤාණ යන මේවාද අනිත්ය, දුක්ඛ, අනාත්ම වශයෙන් විදර්ශනා නුවණින් දැකීම, විදර්ශනාව වැඩීම සක්කාය දිට්ඨිය දුරු කරන මාවතයි.