අසෝකං යනු ශෝක නොකිරීමය; ශෝකය නැමැති උල් උදුරා දැමීමය.
විරජං යනු කෙලෙස් දූවිලි නැති බවය; දුරු කරන ලද කෙලෙස් ඇති බවය.
ඛේමං යනු බය නැති බවය; උපද්රව නැති බවය.
මෙම වචන රහතන් වහන්සේලාගේ සිත හැඳින්වීම සඳහා යොදා ඇත. මෙම ගාථාවෙන් සඳහන් වන්නේම රහතන් වහන්සේගේ උතුම් ස්වභාවය පිළිබඳවයි.