ඍද්ධිපාද ධර්මයන් වැඩිය යුතු ආකාරය, තථාගතයන් වහන්සේ ඉතා මැනවින් දේශනා කළ සේක. යම්කිසි කුසලයක යෙදෙන්නට කැමැත්තක් අපගේ සිත තුළ හටගනී. එය කත්තුකම්මතා කුසලච්ඡන්දයයි. ඡන්ද ඍද්ධිපාදය යනු ද එයයි. එහෙත්, තමාගේ කටයුත්ත අවසන් වීමට පෙර අවසන් වන්නා වූ කැමැත්ත, ප්රබල නොවන කැමැත්ත ඍද්ධිපාදයක් නොවේ. ඍද්ධිපාදයක් බවට පත්වන්නේ තමන් බලාපොරොත්තු වන යම් අර්ථයක් සිද්ධ වන තෙක්ම සිත තුළ ක්රියාත්මක වන්නා වූ ප්රබල කැමැත්තයි.
එම කැමැත්ත දීර්ඝකාලීනව දියුණු කරගන්නේ කෙසේද? ඒ බවට උපදෙස් සංයුක්ත නිකායේ ඍද්ධිපාද සංයුක්තයෙහි හේතු සූත්රයෙහි දක්වා තිබේ. "සෝ ච ඡන්දෝ න ච අතිලීනෝ හෝති." මාගේ කැමැත්ත අතිලීන නොවේවා! ඉන් අදහස් කරන්නේ තමා තුළ පවතින කුසලච්ඡන්දය ථීනමිද්ධය සමඟින් එකතු වීමට ඉඩ නොදිය යුතු බවයි. ථීන යනු මානසිකව ඇති වන අලස බව, කම්මැලිකම ආදියයි. මිද්ධ යනු කායික අලස බව, කම්මැලිකම ආදියයි. මෙම ථීනමිද්ධය සමඟ එකතු වීමෙන්, තමා තුළ පවතින කුසල් කිරීමේ කැමැත්ත දුර්වල වන්නට ඉඩ නොදී ආරක්ෂා කර ගත යුතු බව තථාගතයන් වහන්සේ වදාළ සේක.
යම්කිසි කුසලයක් කිරීමට කැමැත්තක් ඇති වූ විට එම කැමැත්ත මුල් කරගෙන භාවනා කිරීම් ආදී කුසල ධර්මයන්හි යෙදීම සිදු කරයි. එසේ යෙදෙන විට යම්කිසි කෙනෙකුගේ කුසලච්ඡන්දය අතිප්පග්ගහිත වන්නේය. අතිප්පග්ගහිත නොවන ආකාරයට කුසලච්ඡන්දය වැඩිය යුතුය. "ඉති මේ ඡන්දෝ න ච අතිප්පග්ගහිතෝ භවිස්සති" යනුවෙන් ඍද්ධිපාද සංයුක්තයෙහි විභංග සූත්රයෙහි දක්වා ඇත.
අතිප්පග්ගහිත යනු කුමක්දැයි යන්න පිළිබඳවද විභංග සූත්රයෙහි දක්වා ඇත. "අතිප්පග්ගහිතෝ ච ඡන්දෝ? යෝ හි, භික්ඛවේ, ඡන්දෝ උද්ධච්චසහගතෝ උද්ධච්චසම්පයුත්තෝ, අයං වුච්චති, භික්ඛවේ, අතිප්පග්ගහිතෝ ඡන්දෝ." මහණෙනි, කුසල් කිරීමෙහි කැමැත්ත උද්ධච්චය සමඟ හෙවත් සිතේ විසිරීම සමඟ යෙදේ නම්, උද්ධච්චය සමඟින් මිශ්ර වේ නම්, එය අතිප්පග්ගහිත ඡන්දයයි.
කැමැත්තෙන් යුතුව කුසල ධර්මයන්හි යෙදෙන විට සිතෙහි පවතින ශාන්ත බව, තැන්පත් බව, එකඟ බව මනාකොට ආරක්ෂා කරගත යුතුය. සිත විසිරීමට ඉඩ නොදී රැක ගැනීම ඡන්ද ඍද්ධිපාදය වඩන ක්රමයයි.