එක් කාලයක භාග්යවතුන් වහන්සේ සැවැත් නුවර පූර්වාරාමයෙහි වැඩ වාසය කළ සේක. ඒ සමයෙහි භාග්යවතුන් වහන්සේ පණ්ණරසි පොහෝ දවසක, සොලොස් කලාවෙන් පිරුණු චන්ද්ර මණ්ඩලය සහිත රාත්රියෙහි භික්ෂු සංඝයා පිරිවරාගෙන එළිමහනෙහි වැඩ සිටි සේක. එවිට භාග්යවතුන් වහන්සේ නිහඬව වැඩ සිටියා වූ භික්ෂු සංඝයා දෙස බලා භික්ෂූන් ඇමතූ සේක.
"මහණෙනි, අසත්පුරුෂයාට 'මොහු අසත්පුරුෂයෙක්' කියා සත්පුරුෂයාව දැනගත හැකිද?"
"ස්වාමීනී, එසේ කළ නොහැකිය."
"සාධු! මහණෙනි. යම් කාරණාවකින් අසත්පුරුෂයෙකුට 'මොහු අසත්පුරුෂයකුයි' කියා දැනගැනීමට අවකාශයක් ඇත. යන කාරණාවට ඉඩක් නැත."
මහණෙනි, අසත්පුරුෂයා:
- අසද්ධර්මයෙන් සමන්වාගත වෙයි.
- අසත්පුරුෂයන් ඇසුරු කරන්නේ වෙයි.
- අසත්පුරුෂ සිතුවිලි සිතයි.
- අසත්පුරුෂ සාකච්ඡා කරයි.
- අසත්පුරුෂ වචන කියයි.
- අසත්පුරුෂ කටයුතු කරයි.
- අසත්පුරුෂ දෘෂ්ටියෙන් යුක්ත වෙයි.
- අසත්පුරුෂ දාන දෙයි
"කතඤ්ච භික්ඛවේ අසප්පුරිසෝ අසද්ධම්මසමන්නාගතෝ හෝති? ඉධ භික්ඛවේ අසප්පුරිසෝ අස්සද්ධෝ හෝති, අහිරිකෝ හෝති, අනොත්තප්පී හෝති, අප්පස්සුතෝ හෝති, කුසීතෝ හෝති, මුට්ඨස්සති හෝති, දුප්පඤ්ඤෝ හෝති. ඒවං කෝ භික්ඛවේ අසප්පුරිසෝ අසද්ධම්මසමන්නාගතෝ හෝති."
මහණෙනි, අසත්පුරුෂයා අසද්ධර්මයෙන් සමන්වාගත වන්නේ කෙසේද? මහණෙනි, මෙහි අසත්පුරුෂයා අස්සද්ධ වෙයි; අහිරික වෙයි; අනොත්තප්පී වෙයි; අප්පස්සුත වෙයි; කුසීත වෙයි; මුට්ඨස්සති (මුලා වූ සිහි ඇත්තේ) වෙයි; දුප්පඤ්ඤ (ප්රඥාව නැත්තේ) වෙයි. මහණෙනි, මෙසේ අසත්පුරුෂයා අසද්ධර්මයෙන් සමන්වාගත වෙයි.