එක්තරා දෙවි කෙනෙකු බුදුරජාණන් වහන්සේ සමීපයේ මෙම ගාථාව පැවසීය:
"සත්තියා විය ඕමට්ඨෝ - ඩය්හමානෝව මත්ථකේ,
සක්කාය දිට්ඨිප්පහනාය - සතෝ භික්ඛු පරිබ්බජේ."
අර්ථය:
"ආයුධයකින් පහර ලද්දෙකු සේ, හිස් මුදුන ගිනි ගත් කෙනෙකු සේ, සක්කාය දිට්ඨිය ප්රහාණය කිරීම පිණිස භික්ෂුව සිහියෙන් හැසිරෙන්නේය."
බුදුරජාණන් වහන්සේ එම දෙවියාට මෙසේ පිළිතුරු දේශනා කළහ:
"සත්තියා විය ඕමට්ඨෝ - ඩය්හමානෝව මත්ථකේ,
කාමරාගප්පහානාය - සතෝ භික්ඛු පරිබ්බජේ."
අර්ථය:
"ආයුධයකින් පහර ලද්දෙකු සේ, හිස් මුදුන ගිනි ගත් කෙනෙකු සේ, කාමරාගය ප්රහාණය කිරීම පිණිස භික්ෂුව සිහියෙන් හැසිරෙන්නේය."
සූත්ර විස්තරය
හිසට ආයුධයකින් පහරක් ලද විට වහාම ප්රතිකාර කර ගැනීමට වෙහෙසිය යුතුය. නැතිනම් අධික ලෙස ලේ වහනය වී හෝ ඉන්ද්රියයන්ට බලවත් විපත් වී මරණය සිදුවිය හැකිය. හිස මත පිහිටි කෙස් ගිනි ගත් විටද වහා පිළියම් සෙවිය යුතුය. ගින්න නිවා දමා ගත යුතුය. එබඳු අවස්ථාවකදී පවා එය නොසලකා, සක්කාය දිට්ඨිය ප්රහාණය කිරීම පිණිස භික්ෂුව සිහියෙන් කටයුතු කළ යුතු බව දෙවි කෙනා ප්රකාශ කරයි. සක්කාය දිට්ඨිය ප්රහාණය වන්නේ සෝතාපත්ති ඵලය අවබෝධ වීමෙනි. බුදුරජාණන් වහන්සේ අනාගාමී ඵලය ගැන දේශනා කරමින්, එබඳු අවස්ථාවකදී පවා කාමරාගය දුරුකර ගැනීම පිණිස සිහියෙන් කටයුතු කළ යුතු බව දේශනා කළහ.
සක්කාය දිට්ඨිය
රූපය මගේය, මමය, මගේ ආත්මය ය යනුවෙන් සැලකීම සක්කාය දිට්ඨියයි.
වේදනාව මගේය, මමය, මගේ ආත්මය ය යනුවෙන් සැලකීම සක්කාය දිට්ඨියයි.
සංඥාව මගේය, මමය, මගේ ආත්මය ය යනුවෙන් සැලකීම සක්කාය දිට්ඨියයි.
සංස්කාර මගේය, මමය, මගේ ආත්මය ය යනුවෙන් සැලකීම සක්කාය දිට්ඨියයි.
විඤ්ඤාණය මගේය, මමය, මගේ ආත්මය ය යනුවෙන් සැලකීම සක්කාය දිට්ඨියයි.
මෙසේ පඤ්චස්කන්ධය කෙරෙහි පවතින මේ මිථ්යා දෘෂ්ටිය සක්කාය දිට්ඨිය නම් වේ. එය විස්තර වශයෙන් විසි ආකාරයක් වේ.