පංච උපාදානස්කන්ධය පිරිසිඳ දැනගෙන යනු, පිරිසිඳ දැනගැනීම යනු ඉතිරියක් නැතුව අවබෝධ කරගැනීමයි. පංච උපාදානස්කන්ධයෙහි පවතින විශේෂිත ලක්ෂණ ඇත.
රූපයෙහි රූපණ ස්වභාවය,
වේදනාවෙහි විඳින ස්වභාවය,
සංඥාවෙහි අරමුණු හඳුනාගන්නා ස්වභාවය,
සංස්කාරයන්ගේ අභිසංඛත ස්වභාවය,
විඤ්ඤාණයෙහි අරමුණු දැනගන්නා ස්වභාවය,
ආදී ස්වභාවයෝ ඇත්තාහ. ස්වභාව වශයෙන් පංච උපාදානස්කන්ධය දැනගැනීම "ඥාත පරිඤ්ඤා" යනුවෙන් හඳුන්වනු ලැබේ.
අනිත්ය, දුක්ඛ, අනාත්ම, අසුභ වශයෙන් තීරණය කිරීම "තීරණ පරිඤ්ඤා" යනුවෙන් හඳුන්වනු ලැබේ.
අරිහත් මාර්ගඥානයෙන් පංච උපාදානස්කන්ධයෙහි පවතින ඡන්දරාගය (ඇල්ම) දුරු කිරීම "පහාන පරිඤ්ඤා" යනුවෙන් හඳුන්වනු ලැබේ.
මෙම ත්රිවිධාකාරයෙන් පංච උපාදානස්කන්ධය ඉතිරියක් නැතුවම අවබෝධ කර ගැනීම මෙයින් අදහස් කෙරේ.
මේ ආකාරයෙන් පංච උපාදානස්කන්ධය, පිරිසිඳ අවබෝධ කර නොගැනීම නිසා, සත්වයෝ මාර වසඟයට යන බව, පළමුවන ගාථාවෙන් දේශනා කළ සේක. පංච උපාදානස්කන්ධය, පිරිසිඳ දැනගත් තැනැත්තා, තිස්ස, නිමල් ආදී සත්ව පුද්ගල ආත්ම ලෙස පංච උපාදානස්කන්ධය වරදවා හඳුනා නොගන්නා බව දෙවන ගාථාවේදී දේශනා කළ සේක. පංච උපාදානස්කන්ධය හඳුනාගත් තැනැත්තා බිමෝක්ෂය නමින් හඳුන්වන අනුත්තර වූ සාන්ත පදය යැයි කියන ලද නිර්වාණයෙන්ම මනසින් ස්පර්ශ කරන බවද සඳහන් කළහ.